தேசம்

தலையை புறமிழுத்து
காற்றை  உள் வாங்கினான்
கயத்தாறை கடந்தது வண்டி.

பசித்திருந்தவை

சுண்டிய மடுவுடன்
காகிதம் தின்றது
மாலையிலாவது பால்தர
கன்றுக்கு.

நிர்வாண ஓவியத்தில்
பிரகாசமாய் அவள் முகம்
அன்று அவள் வீட்டில்
அடுபெரிந்திருக்கும் .

எடை பார்த்தான்
பார்வையற்றவரிடம்
தினமும்.

தெய்வங்கள்

தனித்த நள்ளிரவில்
நெடிய ஒருவழியில்
சோகங்களின் உடனிருப்பில்
உம் அகம் பிரித்தீர்
நான் யாரிடம் .... ?

தனித்திருந்தவை

மனதில் நீ
தெருவெங்கும் பூந்தோட்டம்


உன்மீது வடியும் என் அன்பின் எச்சம்
உலகத்தை நிறைக்கிறது



பிற காதல் இணைகளின்
கண் நம்மீது படக்கூடும்
எச்சரிக்கை



தூரமும் காலமும்
செய்யும் சதி கரைகிறது
நம் தொலைஉணர்வில்




பேசும் நேரத்திலும்
பேசா தனிமை இனியது
நம் வசந்தத்தின் அசைபோடல்


என்ன நடனம்
என் இதய துடிப்புக்கு
உன் இமைகள் செய்வது .


காற்றை கையடக்கி
காண்பவரை மடமாக்கும்
தேன்கிண்ண குழந்தை
இன்று நீஎனக்கு.


நான் உன்னை கண்டபின்
காதலனது
என் பேனாவுக்கும்
காகிதத்திற்கும்.

உன் கோபம்

என்
முன்னாள் காதலி பற்றி
இனி பேசுவதில்லை
கொஞ்சம் சிரி

முகமூடி

உன்  முகம்
கண்ட
உலக அழகிகள்
அணிவதற்காக

கவிதை இறந்தது

தமிழர் சாவதை
தமிழகம் நோக்கி-
இருந்தது கண்டு
 கவிதை இறந்தது

மானுடம் புதைபட
இந்தியம் மண் அணைத்தபோது
கவிதை இறந்தது


கண்ணீரின் வரிகள்
இரத்தத்தில் மறைவதை
கடவுளர் காணாத போது
கவிதை இறந்தது

சுவை

நெஞ்சோடு பேசும் புத்தகங்கள்
இசையில் சமைந்த கவிதைகள்
மீதமிருக்கும் தேநீர்கிண்ணம்
வாழ்க்கை

தப்பு குறிப்புகள்

என் கவிதை புத்தகத்தில்
எழுத நிறைய பக்கங்கள்
பின்னால் இருந்து

நினைவோடை

அன்று
கன்னம் வழிந்தோடும்
கண்ணீரை துடைக்க கைகள் அற்று
இருந்த போது ...
காற்றின் கைகளோடு உன் நினைவு
உடனிருந்தது

தரைக்கு மேலே அனைத்தும்
காய்ந்த நிலையிலும்
வேரின் ஈர உயிர்ப்பாய்
உன் நினைவு
மட்டும்

பூக்கள் அழகுதான்

எதிரி வாசலில் 
 
பூத்தாலும் 

நிறக்குருடன்

செடியில் வண்ணத்துப்பூச்சி

பறக்கும் பூக்கள்

தவம்

ஆடிக் கொண்டிருந்த
இதயக்கதவு வழி நுழைந்தது ...
இள்கிய இடுக்குகளில்
வேர் விட்டு
இதய இரத்தம் பருகி
வளர்ந்தது ..
சூழலின் வெம்மையில்
கவிதை ஒளியில்
மின்னித் துளிர்விட்டது ...
உன் எதிர்ப் படலில்
வானைத் தேடியது ..
உனது முதல் பார்வையில்
ஆயிரம் கிளைகளை விரித்து ...
குறி்ஞ்சியாய் இன்னமும் ...
பூக்கக் காத்திருந்தது ...

தமிழ் மாணவன்

கருவில்  பிறந்த ஆசையாய் இருக்கலாம் ,

அன்னை முக‌த்தில் படித்தது 

மார் புதைக்கையில் மறைந்து போனது 

தேமா புளிமா என சீர் பிரிக்கையில் 

வெறும் தளைதான் எஞ்சியது

கனவினில் வந்தது 

விடிகையில் க‌லைந்த‌து,

ப‌ய‌ண‌த்தில் வந்த‌வை 

முடிகையில் சென்ற‌து,

கலவியில் பிறந்தது

புலர்கையில் சென்றது

 

போதையில் பூத்தது

பாதையில் காய்ந்தது

உளியின்  கூர்மையுடன் 

எழுத்தெடுத்து

 சுய‌ம்புவாய் ம‌ண்முட்டி வெளிவ‌ருகையில்

"க‌விதை யெழுத‌ முய‌ன்ற‌வன்" என‌ 

க‌ல்ல‌றையில் எழுத‌ வேண்டிய‌த‌யிற்று

அவ‌ன் க‌விதையை..